„Na skraju magii” – fantasy napisane pod Kaliszem. Debiut Mileny Dzikowskiej trafia do czytelników

Czy literatura fantasy nadal kojarzy się wyłącznie z zagranicznymi bestsellerami i wielkimi nazwiskami? Okazuje się, że fantastyczne światy powstają również blisko nas.

Jednym z takich lokalnych debiutów jest powieść „Na skraju magii”, której autorką jest Milena Dzikowska – mieszkająca w okolicach Kalisza pisarka i absolwentka UAM w Kaliszu. Jej książka trafia do coraz większego grona czytelników, a egzemplarz można znaleźć także w Miejskiej Bibliotece Publicznej im. Adama Asnyka w Kaliszu.

„Na skraju magii” to pierwszy tom cyklu fantasy wydanego przez wydawnictwo vandom. Powieść jest skierowana przede wszystkim do młodzieży oraz dorosłych czytelników 16+. Lubisz przygodową fantastykę z mroczniejszym klimatem, tajemnicami, walką o przetrwanie i rozbudowanym światem magii? Ten tytuł może przypaść Ci do gustu.

Fabuła opowiada historię Shepa – młodego uzdrowiciela z królewskiego dworu, którego życie obraca się o 180 stopni. Oskarżony o zdradę trafia do magicznego więzienia, czyli do kopalni karnej strzeżonej przez potwory – miejsca, z którego nikt nie wraca. Gdy podejmuje próbę ucieczki, odkrywa, że być może ma moc, która odmieni los nie tylko jego samego, ale i całego świata.

W historii nie brakuje tajemniczych stworzeń, magii oraz trudnych wyborów, które stają przed bohaterami.

Autorka przekazała egzemplarz powieści do Miejskiej Biblioteki Publicznej im. Adama Asnyka w Kaliszu. „Na skraju magii” dostępne jest również w sprzedaży internetowej, między innymi w Empiku lub na stronie wydawcy: wydawnictwo.vandom.pl.

Fragment książki:

Golem wyczłapał z jaskini.

Z głuchym pomrukiem potrząsnął łbem. Shep nigdy nie widział tak potężnej istoty, nawet kamienne golemy nie wyglądały równie imponująco. Obwisłe cielsko stwora pokrywała lodowa warstewka, spod której widać było resztki gałązek, zżółkłych liści, i ku przerażeniu Shepa, kości. Był prawie pewien, że wśród nich są ludzkie. Sinoniebieska skóra wydawała pluskające dźwięki, gdy golem powoli stąpał po śniegu, kołysząc się na boki. Szereg kłów wystawał z jego paszczy, a w płaskiej twarzy, która nie wyrażała żadnych uczuć, lśniły stalowe oczy, zaskakująco rozumne i przenikliwe.

Sagurt napiął ciało jak struna. Skryci za powykręcanymi krzakami ledwo oddychali, czekali na kolejny ruch potwora. I nagle, ku przerażeniu Shepa, z jaskini zaczęły wyłaniać się kolejne golemy. Drugi, trzeci, czwarty… Szybko skierował wzrok na Sagurta. Mystokrata uspokajająco skinął głową, unosząc palec. Czekamy.