Co daje młodzieży poczucie bezpieczeństwa?

Dzięki warsztatom, diagnozie i spotkaniom ze specjalistami młodzi ludzie zyskali wiedzę, praktyczne umiejętności i – jak sami podkreślali – długo oczekiwaną przestrzeń do rozmowy o emocjach i codziennych wyzwaniach. Projekt został dofinansowany ze środków budżetu państwa, przyznanych przez Ministra Nauki w ramach programu „Społeczna odpowiedzialność nauki II”.

Co buduje bezpieczeństwo młodzieży?

Z zebranych danych jasno wynika, że największym źródłem bezpieczeństwa są dobre relacje rodzinne i wsparcie bliskich. To właśnie stabilna atmosfera domowa i możliwość szczerej rozmowy dają młodym ludziom poczucie oparcia, które pomaga radzić sobie z trudnościami.

Jednocześnie ankiety wskazują, że najsilniejsze poczucie zagrożenia wywołują:

• choroba bliskich – najwyższy poziom zagrożenia,

• niezrozumienie ze strony rówieśników – bardzo silne,

• własna choroba – silne,

• niezrozumienie ze strony dorosłych – umiarkowane do silnego.

W wypowiedziach uczniów pojawiały się określenia takie jak:
„przemoc psychiczna w rodzinie”, „złe relacje między rodzicami”, „ciągłe kłótnie w domu”, „gdy rodzice się nie dogadują”, „niestabilność w domu”.
Wniosek był jednoznaczny: miejsce, które powinno być najbezpieczniejsze, bywa dla młodzieży głównym źródłem stresu.

Jak młodzi radzą sobie z trudnymi sytuacjami?

Projekt obejmował również analizę tego, w jaki sposób uczniowie reagują na stres i napięcie. Z danych wynika, że młodzież najczęściej sięga po:

• słuchanie muzyki – 420 wskazań,

• sport – 260 wskazań,

• spotkania i rozmowę – 235,

• czytanie – 150,

• sen i odpoczynek – 135,

• jedzenie – 80.

Najpopularniejszą strategią okazały się więc rozmowa i poszukiwanie wsparcia, a także aktywność fizyczna i techniki wyciszające.

Efekty projektu. Co mówią liczby?

Integralną częścią działań były testy i ankiety diagnozujące stan wiedzy uczniów przed zajęciami i po nich. Wyniki są bardzo wymowne:

• 424 uczniów (74%) zadeklarowało wzrost wiedzy,

• 107 uczniów nie zauważyło zmian,

• 43 uczniów wskazało spadek lub brak poprawy.

Jak podsumowuje kierownik projektu, dr Łukasz Mikołajczyk, z ankiet jasno wynika, że młodzież najbardziej potrzebuje wsparcia emocjonalnego, stabilności rodzinnej oraz bezpiecznych relacji. Zajęcia pokazały też, jak ważne jest dla młodych poczucie, że mogą otwarcie mówić o swoich emocjach.

Dlaczego projekt był tak ważny?

Podczas warsztatów uczniowie po raz pierwszy mogli swobodnie nazwać swoje emocje i opowiedzieć o trudnościach, z którymi mierzą się na co dzień. Wielu z nich podkreślało, że zajęcia stworzyły bezpieczne miejsce do rozmowy. To również ważny sygnał dla nauczycieli i rodziców – młodzież potrzebuje osób dorosłych, które potrafią słuchać i wspierać.

Uniwersytet Kaliski ocenia, że projekt:

• zwiększył świadomość młodzieży,

• wzmocnił ich poczucie sprawczości,

• pomógł lepiej radzić sobie z emocjami,

• pokazał kluczową rolę atmosfery domowej,

• zgromadził cenną dokumentację i objął liczne grupy uczniów.

Seminarium podsumowujące

27 listopada odbyło się seminarium dla nauczycieli i rodziców, na którym zaprezentowano przebieg i efekty projektu. Gościem specjalnym była psycholożka rozwojowa Dorota Zawadzka, autorka wykładu „Z pustego kubka nie nalejesz – jak dbać o siebie, by mieć siłę dla innych”. Podkreślała ona, że troska o własny dobrostan jest fundamentem mądrego wspierania dzieci i młodzieży. To dorośli, rodzice i nauczyciele, muszą posiadać zasoby, aby skutecznie pomagać młodym ludziom.

Projekt został dofinansowany ze środków budżetu państwa, przyznanych przez Ministra Nauki w ramach programu Społeczna odpowiedzialność nauki II. Honorowy patronat nad przedsięwzięciem sprawowali:
Prezydent Miasta Kalisza, Prezydent Miasta Ostrowa Wielkopolskiego oraz Wielkopolski Kurator Oświaty.